Mijn ervaringen in Palestina achter de muur.
Opgegroeid in een protestants gezin waar de Bijbel leidraad voor het leven was, wilde ik ooit een keer naar het Heilige Land om de plaatsen van ons christelijke fundament met eigen ogen te kunnen zien. In 2020 was het eindelijk zover, ware het niet dat toen Corona roet in het eten gooide. En daarna kwam 7 oktober 2023, zonder twijfel de vreselijkste dag in de Joodse geschiedenis sinds de Holocaust. Vervolgens kwam de verschrikkelijkste periode in de geschiedenis van de Palestijnse bewoners in de Gazastrook. Het is die periode die mij leerde, dat ik de Living Stones (getuigenissen van de nu levende mensen) en niet de Holy Stones (heilige plaatsen uit de Bijbel) wilde zien. Met kerst reisde ik af naar het Palestina achter de muren van apartheid en onrechtvaardigheid, van kolonialisme en zionisme en ook van hoop en veerkracht, van geloof en liefde.
De christelijke Palestijnen waar we te gast waren, zijn weliswaar een minderheid in Bethlehem, maar zij zetten zich in voor alle Palestijnen in hun omgeving vanuit hun godsdienstige beleving. Dat wordt hen ook niet makkelijk gemaakt. Hier hoorde ik: “There is Hope, but hope has not found us yet…” Kilometers lange muren scheiden in en om Bethlehem Palestijnen van elkaar en van de landerijen die de stad omgeven.
Met kerst, hier op 24 december, bezochten we het vluchtelingenkamp Aida, waar Palestijnen al sinds de Nakba in 1948 verblijven. Eerst in tenten, nu in betondorp. De jongerenwerker die we spraken noemde de kinderen die in deze openluchtgevangenis opgroeien, allemaal getraumatiseerd. Het speeltuintje en het voetbalveldje zijn de kleine plekjes waar ze zich nog kunnen uitleven. Israël is op dit moment bezig om ook dit voetbalveldje te slopen.
De kerstnacht bracht ons in de Evangelische Lutherse Kerk, waar we Christ in the rubble aantroffen. Het is wat het was en nog is… Jezus, toen en nu in de puinhoop, onder de armsten geboren in tijden van onderdrukking. Onze liederen in het Arabisch, Duits, Engels en Nederlands, alles door elkaar werkte verbindend. Nooit heeft kerst zo’n indruk bij mij achter gelaten.
Op 25 december gingen we naar Hebron, de stad van vader Abraham/Ibrahim. Ik zou je vanalles kunnen vertellen over de pesterijen in de oude stad, maar ik doe het even niet. Het was gewoon ziek. Maar nog triester was ons bezoek aan Masafer Yatta van de docu No Other Land. Zo schaamtevol wat mensen elkaar aan doen! Om te huilen gewoon. Woorden schieten mij tekort.
Om een beetje bij te komen van al deze misère maakten we de dag erna een tocht door de natuur rondom Battir. Natuur werkt helend. Wat ook helend werkte, is met elkaar aan de slag gaan bij Tent of Nations. Er was regen op komst, waar iedereen toen nog blij mee was en waarvan de jonge olijfbomenaanplant maximaal moest kunnen profiteren. Aan de slag dan maar, met hak en houweel. Een afsluitende kerkdienst in de Chapel Cave met alle vrijwilligers en de familie Nassar was voor mij een emotioneel breekpunt. Dat je zo moedig stand kunt houden tegen zoveel onrecht in…
De laatste dag met elkaar bracht ons naar Jeruzalem. Ook hier, in de Armeense wijk, vonden we weer mensen in de knel. Zij verzetten zich moedig tegen hun zionistische stadgenoten die hun wijk claimen. Als positieve afsluiter brachten we een bezoek aan de Educational Bookstore die het waagt om controversiële schrijvers te verkopen.
Het zit er op. Via allerlei checkpoints, onderweg en op de luchthaven Ben Gurion, arriveerde ik de 29ste weer in Vlaardingen. Mijn ervaringen samengevat: apartheid is een ziek systeem, kolonialisme en zionisme ook. Dit brengt veel onrechtvaardigheid en wanhoop. Maar ook, de moed om door te gaan en niet te willen wijken van de bakermat, geweldloos verzet en de zoektocht naar hoop en veerkracht.
Dinah (Tent of Nations)
