Global Movement to Gaza begon als Global March to Gaza in juni 2025, toen honderden internationale activisten vreemdzaam richting de Rafah-grens wandelden, tegelijk met de Freedom Flotilla, die probeerde de blokkade over zee te breken, en de Sumud Convoy, die richting Gaza reed.
Wat begon als een korte, urgente mobilisatie ontpopte zich tot een duurzaam internationaal netwerk, bekend als de Global Sumud Flotilla, Palestijnse stemmen echoënd over de hele wereld.
De eerste missie in september 2025 omvatte 42 boten en 462 deelnemers uit 50 verschillende landen.
Gezamenlijk onder een naam, met een missie: de illegale blokkade van Gaza doorbreken!
Terwijl de volgende vloot zich klaarmaakt voor de volgende missie op 12 april, zijn er nog steeds donaties en mensen nodig.
De Vlaardingse Dinah Heinsbroek noemt zichzelf een veranderd mens sinds haar terugkeer uit Palestina. Afgelopen jaar december reisde zij acht dagen door het gebied voor wat zij een solidariteitsreis noemt. “En dan loop je hier weer door de straat en denk je: waar klagen wij eigenlijk nog over?” zegt ze. “Ik ben wel veranderd. Het blijft de hoofdtoon in mijn gedachten.”
Heinsbroek zet zich al langere tijd in voor mensen die het moeilijk hebben en is actief binnen een Palestijnse werkgroep. Haar betrokkenheid begon na een indringende ontmoeting. “Ik heb ooit een man gesproken die vertelde dat hij tachtig familieleden was kwijtgeraakt. Dat kon ik me niet voorstellen. Van daaruit is het begonnen.”
Vanuit die empathie besloot ze zelf te gaan kijken, luisteren en in gesprek te gaan met mensen uit de Palestijnse gemeenschap. In december reisde ze alleen naar Palestina. “In het begin voelde ik mij een beetje een pottenkijker, want ik kan niets doen behalve luisteren en kijken”, vertelt ze. “Maar zij zeiden: zo moet je het niet zien. Het gaat erom dat je ons verhaal hoort en verder verspreidt.”
Trauma’s
Een bezoek aan het vluchtelingenkamp Aida, maakte grote indruk. Daar sprak ze met een jongerenwerker die vertelde dat veel kinderen kampen met trauma’s. De bewoners leven volgens haar in kleine, betonnen woningen met beperkte ruimte. Wel probeert de Palestijnse gemeenschap kleine initiatieven op te zetten zoals sportveldjes of een tuintje. Heinsbroek noemt het een “vorm van creatief verzet”.
Het lokale voetbalveld dreigde nog geen maand geleden afgenomen te worden door Israëlische autoriteiten, zodat er nieuwe woningen voor Israëlische bewoners konden worden gebouwd. “Gelukkig greep de FIFA (wereldvoetbalbond, red.) in, dat was een actie die een keer wél lukte”, aldus Heinsbroek.
Wat haar verder verbaasde, zijn situaties die volgens haar weinig aandacht krijgen in het nieuws. Zo stelt Heinsbroek dat de Palestijnse gemeenschap ‘geziekt’ wordt. Zo zouden de Palestijnen niet over de goede wegen van de Israëli’s mogen lopen. Zij moeten lopen over de boeren paadjes die met keien worden geblokkeerd door de Israëli’s. “Dat leidt er toe dat zei niet naar hen eigen landerijen kunnen, en het dus zo kan worden overgenomen door de Israëli’s”, aldus Heinsbroek.
Terug in Nederland geeft Heinsbroek lezingen en toont zij een diavoorstelling om haar ervaringen te delen. Daarmee wil ze bijdragen aan bewustwording. Haar boodschap is helder: “De muren moeten weg en mensen moeten in vrijheid kunnen wonen, zowel Israëli’s als Palestijnen.”
Opgegroeid in een protestants gezin waar de Bijbel leidraad voor het leven was, wilde ik ooit een keer naar het Heilige Land om de plaatsen van ons christelijke fundament met eigen ogen te kunnen zien. In 2020 was het eindelijk zover, ware het niet dat toen Corona roet in het eten gooide. En daarna kwam 7 oktober 2023, zonder twijfel de vreselijkste dag in de Joodse geschiedenis sinds de Holocaust. Vervolgens kwam de verschrikkelijkste periode in de geschiedenis van de Palestijnse bewoners in de Gazastrook. Het is die periode die mij leerde, dat ik de Living Stones (getuigenissen van de nu levende mensen) en niet de Holy Stones (heilige plaatsen uit de Bijbel) wilde zien. Met kerst reisde ik af naar het Palestina achter de muren van apartheid en onrechtvaardigheid, van kolonialisme en zionisme en ook van hoop en veerkracht, van geloof en liefde.
De christelijke Palestijnen waar we te gast waren, zijn weliswaar een minderheid in Bethlehem, maar zij zetten zich in voor alle Palestijnen in hun omgeving vanuit hun godsdienstige beleving. Dat wordt hen ook niet makkelijk gemaakt. Hier hoorde ik: “There is Hope, but hope has not found us yet…” Kilometers lange muren scheiden in en om Bethlehem Palestijnen van elkaar en van de landerijen die de stad omgeven.
Met kerst, hier op 24 december, bezochten we het vluchtelingenkamp Aida, waar Palestijnen al sinds de Nakba in 1948 verblijven. Eerst in tenten, nu in betondorp. De jongerenwerker die we spraken noemde de kinderen die in deze openluchtgevangenis opgroeien, allemaal getraumatiseerd. Het speeltuintje en het voetbalveldje zijn de kleine plekjes waar ze zich nog kunnen uitleven. Israël is op dit moment bezig om ook dit voetbalveldje te slopen.
De kerstnacht bracht ons in de Evangelische Lutherse Kerk, waar we Christ in the rubble aantroffen. Het is wat het was en nog is… Jezus, toen en nu in de puinhoop, onder de armsten geboren in tijden van onderdrukking. Onze liederen in het Arabisch, Duits, Engels en Nederlands, alles door elkaar werkte verbindend. Nooit heeft kerst zo’n indruk bij mij achter gelaten.
Op 25 december gingen we naar Hebron, de stad van vader Abraham/Ibrahim. Ik zou je vanalles kunnen vertellen over de pesterijen in de oude stad, maar ik doe het even niet. Het was gewoon ziek. Maar nog triester was ons bezoek aan Masafer Yatta van de docu No Other Land. Zo schaamtevol wat mensen elkaar aan doen! Om te huilen gewoon. Woorden schieten mij tekort.
Om een beetje bij te komen van al deze misère maakten we de dag erna een tocht door de natuur rondom Battir. Natuur werkt helend. Wat ook helend werkte, is met elkaar aan de slag gaan bij Tent of Nations. Er was regen op komst, waar iedereen toen nog blij mee was en waarvan de jonge olijfbomenaanplant maximaal moest kunnen profiteren. Aan de slag dan maar, met hak en houweel. Een afsluitende kerkdienst in de Chapel Cave met alle vrijwilligers en de familie Nassar was voor mij een emotioneel breekpunt. Dat je zo moedig stand kunt houden tegen zoveel onrecht in…
De laatste dag met elkaar bracht ons naar Jeruzalem. Ook hier, in de Armeense wijk, vonden we weer mensen in de knel. Zij verzetten zich moedig tegen hun zionistische stadgenoten die hun wijk claimen. Als positieve afsluiter brachten we een bezoek aan de Educational Bookstore die het waagt om controversiële schrijvers te verkopen.
Het zit er op. Via allerlei checkpoints, onderweg en op de luchthaven Ben Gurion, arriveerde ik de 29ste weer in Vlaardingen. Mijn ervaringen samengevat: apartheid is een ziek systeem, kolonialisme en zionisme ook. Dit brengt veel onrechtvaardigheid en wanhoop. Maar ook, de moed om door te gaan en niet te willen wijken van de bakermat, geweldloos verzet en de zoektocht naar hoop en veerkracht.
Dinah (Tent of Nations)
Cookie toestemming
We use cookies to improve your experience on our site. By using our site, you consent to cookies.
